همه گیری خانگی

درباره اثر

درباره اثر یادداشت منتقد هنری: فرانچسکا مرتز آثار «سونالیکا وکیلی» ما را به ساحتِ صمیمی و ناگزیری باز می‌گرداند که نیاز مبرمِ روزگار ماست. او در آثارش به واکاوی عمیق‌ترین عواطفی می‌پردازد که در دوران دشوار قرنطینه تجربه کرده‌ایم. این هنرمند مفهوم «یافتنِ خویشتن» را نه فقط در انزوای فردی، بلکه در پیوند با اشیاء روزمره بازخوانی می‌کند. در نگاه او، مفهوم خانه برای ما بازتعریف و «مقیاس‌پذیر» می‌شود؛ اشیاء پیرامون ما دیگر غریبه‌هایی بی‌جان نیستند، بلکه ما در آن‌ها حل می‌شویم و آن‌ها در جانِ ما رسوخ می‌کنند. هنر سونالیکا وکیلی دریچه‌ای است برای کشف این بُعدِ نوین از هستی. بیانیه هنرمند در پی همه‌گیری جهانی کووید-۱۹، گویی تمام جهان در تجربه‌ای مشترک، در چهاردیواری خانه‌هایمان به بند کشیده شد. با گذشتِ ماه‌ها، ماهیتِ درون‌گرایانه‌ی این بحران بیش از پیش عیان گشت. هر انسانی به شیوه‌ی منحصربه‌فردِ خویش با این تنهایی گلاویز شد و در جست‌وجوی تسلایی در پسِ دیوارهای زندگی شخصی‌اش برآمد. برای من، این سفرِ خودشناسی در قالب غرق شدن در میان اشیایی پدیدار شد که فضای خانه‌ام را پر کرده‌اند؛ همان اشیایی که دیگر از نقشِ کلیشه‌ای خود به عنوان «کالای مصرفی» فراتر رفته بودند. این پیوندِ عمیق با اشیاءِ پیرامونم، حکایت از وقوعِ تغییری غریب و استحاله‌گونه دارد. با فروریختنِ مرزهای میان «من» و «اشیاء»، ما به موجوداتی درهم‌تنیده بدل شدیم و پیوندی یگانه میانمان شکل گرفت. گویی عصاره‌ی زندگی شخصی من با هویتِ این اشیاء گره خورده است؛ پیوندی که روایت‌های ما را چنان به هم آمیخته که پیش از این هرگز در باور نمی‌گنجید.