علی پیروز

همانگونه که انسان در طول دوران روشنگری برای درک چیزها و بازنمایی آنها ناگزیر بود ابژه‌ها را به عقب بنشاند، همانگونه که در بازنمایی میبینیم که تصویر در پشت سطح بوم ایجاد میشود، تصویر مانند پنجره ای عمل‌میکند که رو به جهانی گشوده میشود. قدرت هم برای درک یا مهار افراد میکوشد آنها را پس بزند یا به عقب بنشاند، تا بتواند آنان را بازنمایی کند و بر بدنهای آنها چیره شود. اما خصلتی در بدن انسانی وجود دارد که توامان در رویکرد او هم موجود است. رویکردی است پیشرونده که سعی میکند معادلات قدرت را بهم بزند، نه آنکه موجودیتی باشد که ابژه باقی بماند تا بازنمایی شود، موجودیت یا سوژه ایست که میکوشد خودرا بازآفرینی میکند و همواره در کوشش است که از پس رانده شدن سرباز میزند تا نو شود. این خصلت در تقابل با مرگ و مرگ اندیشی انسان عصر روشنگری هم آشکار است. انسانی که در چلنج با قدرت پس زننده است تا به پیش‌آید و هستی خود را متجلی کند من از روایت پرهیز میکنم چراکه روایت در خود سوژه نهفته است افراد خود رسوب وقایع دو زندگیشان هستند تاریخ و سرگذشتی مملو از کوششها برای پیش رفتن و پسخوردنها، شکستها و پیروزی ها. بدنهایی که میکوشند از شرایطشان فراتر بروند اما همواره با موانعی روبرو هستند که انها را پس میزند. و این تلاش و موانع همچون لایه‌های زمینشناختی بر بدن آنها مینشیند و رسوب میکند. زخم ها، اضطرابها، امید ها و شادیهای آدمی در لایه لایه‌ی آن چهره و بدن ‌مینشینند