حنا طرخان

با توجه به بستر فرهنگی وطنم "ایران" که با سنت ومذهب درآمیخته، در کودکی گمان می کردم خدا در جای جای خانه مان دوربین کاشته است و در فضایی مانند سینما مشغول تماشای ماست. از این رو گاهی رو به دوربین های خیالی ام، برای او اطوار در می آوردم. ارتباط میانِ من با خدای کودکی ام توسط نمایش و تصویر شکل گرفت. فکر می کردم به این که تصویر من و فضای پیرامونی ام برای خدا چگونه است؟ این آغاز ِ ماجراجویی تصویری برای من بود. آغاز ِ "بودن" ِ من. یک قراردادِ نانوشته ی " تصویر دارم ، پس هستم!" گونه... ناگهان به امروز بر می گردم، به این سال ها، به دنیای آغشته به آینه ها و دوربین ها و متغیرهای تصویری....به خودم که غوطه ور در فضاهایی هستم که صحنه پردازی و ثبت می کنم. با صدای آهسته با خود مرور می کنم: من آن مشاهدات ِ میانِ تصورات ِ کودکی ام تا تصاویر ِ ساختگی ِ بزرگسالی ام هستم. قبلا اصرارِ زیادی بر مقابله کردن با رَوندگیِ زمان می ورزیدم، اکنون اما بر رشد متمرکزم. آگاه بر گذر ِ زمان و فرسایشِ خود. تصویر باعث می شود مسیرِ رشد و عبور از زندگی و جریاناتش برایم سرگرم کننده تر باشد.