نوید بیژنی

مغزهایی پلان به پلان ِ معانی ِ پیدا و ناپیدا در نا کجایی که انسانش مکدر است ؟ مغزهایی که ققنوس وار می سوزند ، سیاهی بر می دارند ، می میرند ، به دنیا می آیند ، نور می شوند ، بال در می آورند ، انسان می شوند ، حیوان می شوند ، شهوت می شوند ، روح می شوند ، تعالی می گیرند ... ؟؟! نقاشی های اخیر نوید بیژنی همه ی این سوال ها را در تردیدی مدام به بیننده انتقال می دهند و از مسیر ِ این تأویل هاست که این نقاشی ها قدرتمندتر می نمایند . او که پس از دوران گذار به هر بهانه ای سراغ " مغز " می رود و هر بار مغز را با ایده ای از بستر زیستی اش پیوند می دهد و به خوانش های تازه ای از مغز یا من دست می یابد . اگر پیش از این در برابر بوم سفید می ایستاد تا به واسطه ی ساز و کاری شهودی چیزی تازه بیافریند امروز کمتر با رویکردی شهودی از این دست مواجه است . او در این شیوه نقاشی بر آزاد سازی انرژی درونی به شکلی کنترل شده و هدایت یافته تأکید می کند . گویی راهی برای مراقبه تلقی می شود و حالتی سهل و ممتنع به خود می گیرد. بیژنی از جمله هنرمندانی ست که تلاش می کند به واسطه ی آثارش تحلیلی روانکاوانه و فلسفی از انسان هم بافتار خود ارائه دهد . او که در طراحی هاش به شیوه ای زبر دستانه حول محور خود انتقادی انسانی می پردازد در این روایت پردازی ِ نقاشانه از طنزی آمیخته با اغراق در لایه های زیرین معنا به زیبایی مدد می گیرد ؛ مغزهایی سورئال و تلفیقی ِ انسان - حیوان ... آثار او گرایش به نوعی مینی مالیسم دارد و نیز گوشه چشمی به جریان ِ سطح و گستره ... این آثار از سیطره ی رنگ ها رها گشته اند و تلاش در نمایشِ بافت ها و برجستگی ها و فرو رفتگی هایی دارند که گاه نمایشی هستند از بافت و اجزای اضافه شده بر سطح کاغذ و گاه نقش برجسته هایی کم ضخامت و کم حجم که یکدستی کاغذ و بوم را از بین می برند . این نشانه ها را باید در جهانی دیگر جست و جو کرد ؟ پاسخ آشکار است : تک تک این نشانه ها به چیزی فرا - متن تصویر ارجاع دارند ... به جهانی فراتر ! جهانی که بر اطلس های معمول یافتنی نیست و اساساً ادراکش خارج از خِرَد ِ خُرد ممکن می شود . . .