شیوا نوروزی

ظهور سوژه¬های انسانی در اشکال هندسی تقلیل¬یافته در این مجموعه نقاشی¬ها، نتیجه تضاد میان جهان صلب و واقعی و متافیزیک سیال هستی است. حضور صرف و جداافتادگی انسان از فعالیت¬ها، محنت¬ها و لذت¬هایش و غرق شدن در بیکرانگی ندانستگی، تلاشی دوباره برای کشف آن راز دسترسی¬ناپذیری است که در بطن طبیعت آرمیده است. تأکید بر فضای خالی و پرهیز از پرگویی، برای خروج از بن¬بست جهان بیرون و ایجاد گشایشی به سمت ناشناخته است. گشایشی که در سکوت حاصل می¬شود و در این سکوت والاست که جهان آینه¬وار ذات خود را بر ما آشکار می¬کند. موضوع نقاشی¬های من همیشه انسان¬ها بوده¬اند و توجه ویژه من همواره بر زندگی درونی انسان معطوف بوده است. در بازنمایی پرتره¬ها و اندام¬ها شباهت ظاهری اهمیت چندانی برای من نداشته و هدف اصلی تصویر کردن آن چیزی بوده که ورای ظاهر وجود دارد.