بدون عنوان000615

درباره اثر

«زن شماره ۳» ویلم دِ کونینگ، مدت‌هاست که دیگر در جای خود نیست؛ اما گاهی غیاب یک اثر، حضوری ماندگارتر از خود آن پیدا می‌کند. این نقاشی نه در لحظه‌ی خروج آن اثر از گنجینه‌ی موزه هنرهای معاصر، بلکه در ادامه‌ی حس فقدانی شکل گرفت که جای خالی آن در من باقی گذاشته بود. این بار، برخلاف بسیاری از نقاشی‌هایم، تنها یک پیکره در تصویر حضور دارد؛ پیکره‌ای در میان سیاهی‌ها. شاید چیزی از جهان او کم شده باشد، یا شاید این سیاهی‌ها همان چیزی باشند که از غیاب به جا می‌ماند. نمی‌دانم؛ فقط می‌دانم گاهی آنچه دیگر نیست، همچنان در ما نقاشی می‌شود.