شام آخر

درباره اثر

انسان زندانیِ تابوتی‌ست که تاریخ برایش نوشته — تابوتی ساخته از کتاب‌ها، از فلسفه‌ها، از روایت‌هایی که پیش از تولدش نوشته شده بودند. من به اعتراض‌کردن شناخته می‌شوم. اگر تمام داستان همین نبود چه؟ نسخه‌ای ایرانی از شام آخر، در فضایی بافته‌شده از تمثیل، در جهانی فراتر از واقعیت — جایی که هیچ نقشی از پیش تعیین نشده بود. پس هرکس می‌توانست مسیح باشد. هرکس می‌توانست یهودا باشد. هرکس می‌توانست هیچ‌کس نباشد. این فضا جنگ، مرگ، عشق و نفرت را در یک ضیافتِ فراموش‌نشدنی به‌هم دوخت — ضیافتی که در آن هیچ‌کس چشم‌به‌راه رستگاری نبود، و هیچ‌کس نمی‌دانست نقشش را چه کسی نوشته است. من فقط سفره را چیدم. باقی‌اش را خواب تعیین می‌کند، تاریخ تعیین می‌کند، و تو.