وقتی گل ها در سکوت جنگ آواز می خوانند

درباره اثر

در این اثر، گل تنها نشانه‌ای از زیبایی و طبیعت نیست؛ به استعاره‌ای از زندگی، مقاومت و امکانِ تداوم بدل می‌شود. در مواجهه با مفهوم جنگ، طبیعت در اینجا نه در جایگاه یک شاهد خاموش، بلکه همچون نیرویی زنده و مستقل ظاهر می‌شود؛ گویی گل‌ها در میان خشونت و ویرانی، زبان دیگری برای زیستن و ادامه‌دادن پیدا کرده‌اند. ساختار اثر بر پایه‌ی ترکیب نقاشی و کلاژ شکل گرفته است؛ لایه‌های تصویری و عناصر برجسته در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند تا سطح بوم از یک سطح صرفاً تصویری به فضایی ملموس و چندلایه تبدیل شود. تضاد میان لطافت فرم‌های گیاهی و حضور عناصر مادی و بافت‌دار، بر کشمکش میان زیبایی و خشونت، شکنندگی و مقاومت تأکید می‌کند. در این اثر، «آواز» استعاره‌ای از امید است؛ آوازی که حتی در دل جنگ خاموش نمی‌شود.