دماوند

درباره اثر

دماوند در این اثر صرفاً تصویری از یک کوه نیست؛ حضوری نمادین از ایستادگی، سکوت و حافظه‌ی سرزمین است. کوه در برابر تغییرات و آشوب‌های پیرامون، همچنان پابرجاست؛ گویی بخشی از حافظه‌ی جمعی ما را در خود نگه داشته است. در این نقاشی، تلاش شده است دماوند از یک منظره‌ی صرف فاصله بگیرد و به یک نشانه‌ی ذهنی و فرهنگی تبدیل شود؛ جایی میان واقعیت و خیال، طبیعت و خاطره. ساختار تصویری اثر بر پایه‌ی لایه‌گذاری رنگ، شکل و بافت شکل گرفته است. تغییرات سطح و تضاد میان بخش‌های آرام و متراکم، فضایی ایجاد می‌کند که در آن کوه نه‌تنها دیده، بلکه احساس می‌شود. طبیعت در اینجا موضوعی برای بازنمایی صرف نیست؛ بستری است برای بیان مفاهیمی چون پایداری، زمان و پیوند انسان با سرزمین.