چایت را بنوش

درباره اثر

در این اثر، فرهنگ ترکمن و جغرافیای ترکمن‌صحرا نقطه‌ی آغاز شکل‌گیری یک فضای تصویری است؛ فضایی که در آن آلاچیق‌ها و آق‌اوی‌های ترکمن در کنار نقوش و نشانه‌های برگرفته از هنر سنتی ترکمن قرار گرفته‌اند. آلاچیق، در فرهنگ ترکمن تنها یک سرپناه نیست؛ بخشی از مفهوم خانه، خانواده، کوچ و پیوند انسان با طبیعت و سرزمین است. حضور آن در کنار نقوش هندسی و تزئینی ترکمن، بستری می‌سازد برای گفت‌وگویی میان خاطره، هویت و زیستِ بومی. عنوان «چایت را بنوش» نیز از همین فضای صمیمی و انسانی می‌آید؛ دعوتی ساده برای مکث کردن، نشستن و سهیم شدن در لحظه‌ای که در آن خانه و سرزمین، خاطره و زندگی روزمره به یکدیگر پیوند می‌خورند. در ساختار اثر، نقوش و فرم‌های معماری ترکمن در ترکیبی آزاد و معاصر بازآرایی شده‌اند. هم‌نشینی فرم‌ها، لایه‌های تصویری و کیفیت‌های بافتی، تلاش می‌کند میان میراث بصری گذشته و نگاه معاصر ارتباطی تازه ایجاد کند. این اثر ادعای بازسازی یک تصویر مستند از ترکمن‌صحرا را ندارد؛ بلکه برداشت شخصی من از سرزمینی است که در نقش‌ها، معماری، خاطره و شیوه‌ی زیستن مردمش هنوز زنده است.