رقصِ رویش

درباره اثر

سالهاست که می روید و با هر رویشی غمی و سرمایی فراموش می شود. برای تشکر هر سال پایکوبی می کنند، درست مانند گذشتگانشان و امید داشتن چیزی است که متوقف می شود اما هرگز نمی میرد.