علیرضا قربانی

درباره اثر

روزگار من و مویش به پریشانی رفت یکشب ارام رسید یکشب طوفانی رفت زلف یک خاطره در باد پریشان میرفت دل دیوانه پی اش دست به دامان میرفت بگذار که من تشنه دریای تو باشم مجنون تو و دیده ی گریان تو باشم بگذار پس از این همه دلتنگی و دوری چون آینه در حال تماشای تو باشم عشف امد و آماده ی رنج سفرم کرد هرسو که دویدم به تو نزدیک ترم کرد