نظامی گنجوی

درباره اثر

تو را تا دل به خسرو شاد باشد غریبی چون منت کی یاد باشد من اندر دست تو چون کوه پستم وگرنه کوه عاجز شد ز دستم تو خود دانم که از من یاد ناری که یاری بهتر از من یاد داری مرا عشقت چو موم زرد سوزد دلم بر خویشتن زین درد سوزد مگر کز بند غم بازم رهانی که مردن به مرا زین زندگانی