نیلوفر

درباره اثر

«نیلوفر» حاصل ایده‌ای است که سال‌ها در ذهن من ریشه دوانده است؛ ایده‌ای که از اسطوره‌ی کهن «مشی و مشیانه» آغاز شد و به‌تدریج در مسیر مجسمه‌سازی به زبانی شخصی و فرمی تبدیل شد. در این اثر، مشی و مشیانه را نه به شکل دو پیکره‌ی جدا، بلکه در لحظه‌ای می‌بینم که در هم تنیده‌اند؛ دو عاشق که مرز میانشان کم‌کم از بین می‌رود و دو بدن به یک فرم واحد تبدیل می‌شوند. برای من، این درهم‌تنیدگی فقط تصویری از عشق نیست؛ خودِ عشق در فرم است. «نیلوفر» به صورتواره‌ای گیاهی و عاشقانه نزدیک می‌شود؛ فرمی که از دل آن دو پیکره شکل می‌گیرند و در نقاطی دوباره در هم حل می‌شوند. در کنار خطوط و برش‌های هندسی، بخش‌های ارگانیک و روان فرم قرار گرفته‌اند؛ گویی یک ساختار هندسی در حال روییدن و تبدیل شدن به موجودی زنده است. در این مجسمه، تلاش کرده‌ام اسطوره‌ی مشی و مشیانه را از روایت جدا کنم و به زبان حجم برگردانم؛ به جایی که عشق، تنیدگی و یکی‌شدن، نه در داستان، بلکه در خودِ فرم اتفاق می‌افتد. «نیلوفر» برای من تصویری از عشق به‌عنوان یک شکلِ زنده است؛ فرمی که از دو انسان آغاز می‌شود و در لحظه‌ی یکی‌شدن، دیگر نمی‌توان آن دو را از یکدیگر جدا کرد.