شصت و یکمین دوسالانهی ونیز، توسط کویو کوو (Koyo Kouoh) ، کیوریتور کامرونی-سوئیسی، طراحی شده است، پس از درگذشت کویو کوو، ، در مه ۲۰۲۵، اکنون طرح او برای بیینال توسط تیم او اجرا میشود.
«در گامهای مینور»، عنوانی است که کویو کوو برای این نمایشگاه بینالمللی هنر انتخاب کرده است تا به جای نمایش صرف، از مخاطبان دعوت کند تا از سرعت خود بکاهند و با آثاری درگیر شوند که روایتهای غالب را از طریق ظرافت، احساسات و تاریخهای لایه لایه به چالش میکشند.
همچنین کویو کوو، هنرمندان را نه صرفاً ناظر بلکه کاتالیزورهایی میبیند که با درآمیختن فرکانسهای روح و سیگنالهای زمین، فضایی چندصدایی و شاعرانه میآفرینند. پرفورمنسهای بیینال نیز بدن را در کانون توجه قرار داده و آن را به عرصهای برای دانش، حافظه، مقاومت سیاسی و شفای جمعی تبدیل میکنند.
زبانهای سیال/پاویون لهستان
چیدمان «زبانهای سیال» اثر «بوگنا بورسکا» و «دنیل کوتوفسکی» در پاویون لهستان به کاوش در راههای ارتباطی جایگزین میپردازد. بخش قابل توجهی از این چیدمان در زیر آب اتفاق میافتد، جایی که ادراک و زبان شروع به بیثباتی میکنند.
هنرمندان با گروهی از اجراکنندگان شنوا و ناشنوا، همکاری کردند که با ادای احترام به راجر پین، اثر معروف او با عنوان «آوازهای نهنگ گوژپشت،۱۹۷۰» را در زیر آب میخوانند و با زبان اشاره بینالمللی اجرا میکنند.
اثر افسانهای راجر پین که منجر به ممنوعیت شکار نهنگ و نجات آنها از انقراض شد، نشان داد که هنر میتواند صداهایی را که زمانی نامفهوم بودند، نجات دهد. این پروژه نیز با الهام از آن، نشان میدهد که چگونه معنا از طریق بدن، حرکات و صدا فراتر از گفتار منتقل میشود.
نوزادان چمن، نوزادان ماه/پاویون ژاپن
غرفه ژاپن با اثر «نوزادان چمن، نوزادان ماه» اثر«ای آراکاوا-نش»، که توسط «هوریکاوا لیزا و تاکاهاشی میزوکی» کیوریتوری شده است، یکی از مشارکتیترین و از نظر مفهومی غنیترین تجربیات دوسالانه را ارائه میدهد.
در این غرفه از بازدیدکنندگان دعوت میشود تا یکی از ۲۰۰ عروسک نوزاد به وزن حدود ۴ کیلوگرم را در فضاهای نمایشگاه حمل کنند و در فعالیتهای مراقبتی که جزئی جداییناپذیر از خود اثر هنری میشوند، شرکت کنند. اثراحساسی «بچههای چمن، بچههای ماه» عمل مراقبت را به یک حرکت هنری عمیق تبدیل کرده است.
دنیای دریا/ پاویون اتریش
از نمایش جسورانه و تأثیرگذار، «سیورلد» اثر هنرمند اتریشی، «فلورنتینا هولزینگر»، نمیتوان چشمپوشی کرد. غرفه اتریش با کیوریت «نورا-سوانتیه آلمز» به یکی ازبحثبرانگیزترین نمایشهای بیینال ونیز ۲۰۲۶ تبدیل شده است.
در بیرون از غرفه، یک اجراکننده که درون یک زنگوله غولپیکر آویزان از یک جرثقیل معلق است که توجه جمعیت را به خود جلب میکند. در داخل، مخاطبان با اجراکنندگانی روبهرو میشوند که در مخازن ادرار تصفیهشده شنا میکنند، جتاسکیهایی که در استخرهای سرپوشیده میچرخند و موجودات رباتیکی که در یک دنیای زیرزمینی آبی سورئال ساکن هستند.
هولزینگر با ترکیب اجرا، چیدمان، تئاتر و فانتزی ضد آرمانشهر، فروپاشی آب و هوا، سعی داشته تا دگرگونی بدنی و افراط در محیط زیست را از طریق یک تجربه کاملاً شناور ارائه دهد.