داریوش حسینی

داریوش حسینی طراح و نقاش، متولد 1348 است. او از هفت سالگی نقاشی را به شکل خود انگیخته و بدون آموزش شروع و تا یازده سالگی ادامه داد. آثار او در این دوره تمایل زیادی به واقع نمایی داشت. داریوش حسینی سپس به مدت هفت سال و به خاطر فعالیت‌های ورزشی دست از نقاشی کشید و دوران دبیرستان را در رشته علوم تجربی گذراند. یک سال پس از اخذ دیپلم تجربی به سال ۱۳۶۹ در دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران در رشته نقاشی پذیرفته شد و از آن زمان تا کنون بی وقفه به نقاشی و طراحی مشغول بوده‌است. نخستین نمایشگاه انفرادی از آثار این هنرمند در سال 1381 در گالری لاله برگزار شده است و تا کنون بیش از 60 نمایشگاه انفرادی و گروهی را ر کارنامه خود دارد. او در دوره دانشجویی به تمرینات طراحی و نقاشی بازنمایی عینی با شیوه‌ها و تکنیک‌های گوناگون و سپس تجربیات انتزاعی در سبک‌های مختلف پرداخت (از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۳). این هنرمند بعد از این دوران، تحصیلات خود را در حد فاصل سال‌های ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۹ در مقطع کارشناسی ارشد در رشته تصویرسازی در دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران به انجام رسانید. پس از اتمام دوره کارشناسی ارشد و در طول سال‌های ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۰ به تجربه‌های فرمی متعدد روی می‌آورد. وی در این مدت در حال پایه‌ریزی آن چیزی بود که تا کنون از جمله مهترین عناصر زیبایی‌شناسانه آثار او محسوب می‌شوند، یعنی همان چیزی که به عنوان جوهره فرمی در نقاشی از آن یاد می‌کند. ماحصل این تجربه‌ها پدید آمدن سه ویژگی تخریب و ترسیم، کلاژ و بداهه‌پردازی بود که به عنوان مهمترین ویژگی‌های فرمی آثار او تا کنون نیز ادامه دارند. این هنرمند در رابطه با تنوع آثارش معتقد است هنرمند باید بتواند با طرح موضوعات گوناگون، فرم و محتوایش را گسترش دهد و در هر کارنمایی حاصل کشف و شهودی جدید را به مخاطب عرضه کن. داریوش حسینی از سال ۱۳۷۵تا ۱۳۹۰ مدرس و عضوهیئت علمی گروه نقاشی در دانشکده هنرهای زیبا در دانشگاه تهران بوده‌است.