از مجموعه "گره های هستی "

درباره اثر

آنچه در برابر چشم ظاهر می‌شود، نه یک حجم بسته و کامل، بلکه رخدادی در بطن هستی است؛ لحظه‌ای که ماده پیش از آن‌که «چیز» شود، خود را در آستانه‌ی ظهور آشکار می‌کند. فرمِ ارگانیکِ حلقه‌مانند در این اثر، چیزی شبیه به «پیکره‌ی شدن» است؛ نه موجودی که ساخته شده باشد، بلکه جریانِ بی‌پایانی که میان هستی و نیستی نوسان می‌کند. این حلقه، نه نماد بازگشت ابدی، بلکه گسستِ مداومی است که خود را به شکل پیوستگی تظاهر می‌دهد. در اینجا فرم، نه در جهت تثبیت، بلکه در راستای مقاومت در برابر تثبیت حرکت می‌کند. هر توده‌ی ماده، گویی در لحظه‌ای که قصد دارد «بودن» را تثبیت کند، دوباره توسط یک نیرو ــ شاید همان نیروی هراکلیتیِ جریان ــ به سمت «شدن» پس رانده می‌شود.