تردید در ایستگاه پایانی

درباره اثر

اینجا پایان راه است؛ جایی که هوا یکباره سنگین می شود و متوقف می شوم. صدایی در سرم می گوید: انتخاب کن! زنی کنارم ایستاده با مرواریدهایی که نور را از صورتش می دزدند؛ صدای کفش هایش با پاهای من سر جنگ دارد. و این سگ که معصومانه خیال می کند به زودی همه چیز درست می شود، بی خبر از آن که چیزی در نگاه زن مرا می ترساند. درست در این مکث بی دلیل، خطوطی همه چیز را به یک نقطه می دوزند و من نمی دانم آن نقطه درِ رهایی ست یا سقوط!