من چه سبزم امروز و چه اندازه تنم هوشیار است " سهراب سپهری"

درباره اثر

این اثر از مجموعه لحظه های سرزده پیش روی شماست . پیشینه اثر: نمایش در گالری خانه دوست سال 1403. «لحظه‌های سرزده» مجموعه‌ای است که در مرز میان تجربه‌ی زیسته، واکنش احساسی و زبان بصری شکل می‌گیرد. این آثار محصول لحظاتی‌اند که بی‌دعوت وارد می‌شوند؛ لحظاتی که به‌ظاهر گذرا و خاموش‌اند اما در نگاه هنرمند به جرقه‌ای خلاق تبدیل می‌شوند. آنچه به این مجموعه هویت ویژه می‌دهد، پیوند ارگانیک میان حس لحظه‌ای هنرمند و اشعاری است که برای خلق هر اثر انتخاب شده‌اند. این اشعار نه صرفاً به‌عنوان متن یا الهام بیرونی، بلکه به‌عنوان امتدادِ جریان احساسات هنرمند عمل می‌کنند؛ گویی کلمات و تصاویر از یک سرچشمه‌ی مشترک برمی‌خیزند. گاهی شعرها حامل مضامین کاملاً شخصی‌اند: خاطره، دلتنگی، فقدان، یا میل به رهایی. و گاهی به سمت تجربه‌ی جمعی و زندگی در جریان می‌روند؛ لحظه‌هایی از زیستِ روزمره که در آن‌ها فردیت و جهان بیرون به هم گره می‌خورند. این تنوع مضمون، لایه‌های معنایی آثار را چندگانه و پویا می‌کند. در سطح زیباشناختی، آثار مجموعه میان کنترل و بی‌واسطگی در حرکت هستند. امیرحسین شریفان در این مجموعه اجازه می‌دهد لحظه، مسیر را تعیین کند؛ اما در عین حال، حساسیت بصری‌اش ساختار را هدایت می‌کند. نتیجه، تصاویری است که نه کاملاً برنامه‌ریزی‌شده‌اند و نه رها شده به دست تصادف بلکه محصول نوعی هم‌نوازی میان آگاهی و ناخودآگاه. «لحظه‌های سرزده» دعوت می‌کند که مکث کنیم و به ظرافتی نگاه کنیم که معمولاً از کنار آن عبور می‌کنیم. این مجموعه نشان می‌دهد که گاهی لحظه‌های ناگهانی، اگر با دقت دیده شوند، می‌توانند به مفصل‌هایی شاعرانه در مسیر زندگی تبدیل شوند؛ جایی که تصویر، شعر و احساس در یک نقطه‌ی مشترک تلاقی پیدا می‌کنند.