صدای عشق

درباره اثر

پژواک عشق این اثر بر پایه یکی از ماندگارترین ابیات حافظ، «از صدای سخن عشق ندیدم خوش‌تر»، شکل گرفته است؛ بیتی که عشق را حقیقتی فراتر از واژه و زبانی جهان‌شمول برای پیوند انسان با زیبایی و معنا معرفی می‌کند. در این اثر، شعر حافظ با ظرفیت‌های بصری خط نستعلیق درهم می‌آمیزد و کلمات از نقش روایی خود فراتر رفته، به عناصری مستقل در ساختار تصویر تبدیل می‌شوند. حرکت نرم و سیال حروف، ریتمی بصری می‌آفریند که مخاطب را از خوانش متن به تجربه‌ای شهودی و احساسی هدایت می‌کند. در اینجا، خط نه صرفاً وسیله‌ای برای انتقال معنا، بلکه خودِ معنا و حامل عاطفه است. ترکیب سنت دیرینه خوشنویسی ایرانی با رویکردی معاصر در نقاشی، تلاشی برای ایجاد گفت‌وگویی میان میراث فرهنگی و بیان امروز است. لایه‌های رنگ، بافت‌ها و پویایی خطوط، فضایی خلق می‌کنند که در آن شعر حافظ از قالب کلام رها شده و به حضوری دیداری و ملموس بدل می‌شود. «پژواک عشق» دعوتی است به تأمل در طنین عشقی که حافظ از آن سخن می‌گوید؛ عشقی که در این اثر، نه فقط در واژه‌ها، بلکه در حرکت خطوط، سکوت رنگ‌ها و هماهنگی فرم‌ها بازتاب می‌یابد.