محمد علی شیوایی (کاکو)

محمد علی شیوایی ملقب به کاکو سال ۱۳۱۳در شیراز متولد شد. کاکو سال ۱۳۳۴ به هنرستان هنرهای زیبا پسران در تهران وارد شد و با کسب مقام اول در میان شاگردان سال ۳۸-۱۳۳۷ از طرف این مرکز بورسیه شد. شیوایی همان سال به پاریس رفت و در مدرسه هنرهای زیبای پاریس بوزار ادامه تحصیل داد. او که از پیشگامان هنر نوگرای ایران و به نوعی از اولین هنرمندان علاقه‌مند به شیوه‌ی کوبیسم و کلاژ در ایران شناخته می‌شود با تأثیرپذیری از آثار پیکاسو و براک و با به‌کارگیری خط و سطح و ترکیب و فرم به فضایی شخصی که می‌توان آن را کوبیسم اکسپرسیو نامید، رسید. او در کار با مواد نیز تجربیات منحصر به‌فردی در میان نقاشان نوگرای ایران داشت؛ بسیاری از تابلوهای او با بهره‌گیری از تکه‌چسبانی برش‌های پارچه‌ای خلق شده‌اند. موضوعات و فضای آثار او با توجه به تفکرات عرفانی هنرمند رنگ‌و‌بویی شرقی به‌خود گرفت. آثار این هنرمند علاوه بر نمایشگاه‌هایی انفرادی و گروهی داخلی متعدد، در ایتالیا، فرانسه، یونان به نمایش درآمده است. نخستین نمایشگاه انفرادی آثار او که شامل کارهای کولاژ او بود در سال ۱۳۵۰ برگزار شد که نقش مهمی در معرفی این تکنیک به جامعه‌ی هنری ایران داشت. فعالیت‌های هنری او تا ابتدای دهه‌ی شصت ادامه داشت، اما با تصمیم ناگهانی به به زادگاهش شیراز بازگشت و به مدت ده سال دست از کار کشید. سال ۱۳۷۱ دوباره به فضای حرفه ای بازگشت و نمایش آثار خود را از سر گرفت و این روال تا سال ۱۳۸۴ که کاکو چهره در نقاب خاک کشید، ادامه یافت. سهراب سپهری دوست صمیمی کاکو، نقاشی‌های او را بر دیوار ساده‌ی اتاقش می‌آویخت. اتاق آبی او با نقاشی های زیبای کاکو در موزه‌ی هنرهای معاصر صنعتی کرمان بازآفرینی شده است.