راحله یوسفی
۱۳ بهمن ۱۴۰۴
منطقهی خاورمیانه در دهههای اخیر با بحرانهای مداوم سیاسی، اقتصادی و اجتماعی روبهرو بوده است. این بحرانها نه تنها مضمون آثار هنری، بلکه شکل و فرم آنها را نیز تحت تأثیر قرار میدهند. در تحلیلهای هنری رایج از بحران، اغلب روایتها دارای نقطهی آغاز و پایان هستند و آثار تنها زمانی معنا پیدا میکنند که مستقیماً به جنگ، سرکوب یا فاجعه ارجاع دهند. اما این نگاه، هنر را به یک سند و یا روایتی از یک شاهد تقلیل میدهد، آنچه در این میان از دست میرود، فهم درست از وضعیت هنر در شرایط بقاست. رابطهی پیچیدهتری که میان شرایط زیست و رویکردهای بصری شکل میگیرد؛ زمانی که هنر پاسخی فرمی به وضعیت دوامآوردن است. این نوشتار نگاهی به زیباییشناسی هنر معاصر خاورمیانه در زمان بقا خواهد داشت. با این رویکرد، انتخاب رسانههای ناپایدار، روایتهای ناتمام، کیفیتهای بصری پایین، سکوتها و امتناعها، استراتژیهایی آگاهانه یا ناگزیر برای ثبت و ادامهدادن و ابراز اعتراض مستمراند.
