یک ابزار کار ممکن است دیگر استفاده نشود اما شکل آن هنوز از حرکت دست، تکرار یک عمل و سال‌ها کار خبر می‌دهد. یک کلید ممکن است دیگر دری را باز نکند اما همچنان به ورود، دسترسی یا حریم خصوصی اشاره کند. فرش می‌تواند با نشستن، دورهم‌بودن، مهمانی، خانه و حافظه جمعی پیوند داشته باشد. ماشین قراضه نیز زمانی وسیله حرکت بوده و اکنون باقی‌مانده‌ای از کارکرد گذشته‌ی خود است.
این اشیاء، با وجود تفاوت در شکل و کاربرد، هرکدام ردپایی از زندگی را در خود نگه دارند. شاید دیگر آن زندگی در جریان نباشد، اما نشانه‌های آن همچنان باقی است و این اشیاء چیزهایی هستند که زندگی در آن‌ها رسوب کرده است. این نوشتار در چارچوب نمایشگاه «زندگی پنهان» و در ارتباط با مفاهیم محوری آن تدوین شده است.
